เมื่อ 14 ปีก่อน ได้รู้จักชายคนหนึ่งทางวิทยุสื่อสาร นามเรียกขานว่า HS 1 WZS ได้พูดคุยสนทนา ปฏิบัติภารกิจช่วยสังคมมาด้วยกัน รู้สึกว่า เขาเป็นคนดี มีอัธยาศัยไมตรีดี มีอะไรเขาเป็นช่วย ช่วยทุกคน จนเป็นที่รักของผู้คน


ยิ่งสนิทแน่น เมื่อรู้ว่า เขาและเธอเป็นนักวิ่งเพื่อสุขภาพ ชอบธรรมชาติ ป่าเขาและทะเลเหมือนเรา


เขาขอคำแนะนำการฝึกไตรกีฬา ได้ฝึกซ้อมจนลงแข่งไตรกีฬาหลายครั้ง


ในที่สุด...ความผูกพันแนบแน่นเหมือนญาติ


ยามใดที่ว่างเว้น มีโอกาส จะไปปั่น ไปวิ่ง กางเต็นท์นอนตามป่าเขา เขาใหญ่ ปราจีน จอมบึง สวนผึ้ง


สุดท้ายเขาไปปักหลักทำไร่ ปลูกบ้านอยู่ที่ บ้านบึง กิ่งอำเภอบ้านคา


เขาบอกว่า ชอบที่นี่มาก จะอยู่ที่นี่ไม่ไปไหนอีกแล้ว


ตลอดสามสี่ปีมานี้เมื่อใดที่คิดถึง ก็จะปั่นจักรยานไปเยี่ยมเยียน เอาเสื้อยืดที่ระลึกการแข่งขันไตรกีฬาไปฝาก บางทีก็จะพาเด็กๆนักกีฬาคนอื่นๆไปด้วย


กินข้าวเหนียวส้มตำ(มังสะวิรัต) ถามไถ่ทุกข์สุข ผลการทำไร่ทำสวน


คุยกันหลายเรื่อง แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่เขาเล่าด้วยความภูมิใจ......ทำเพื่อชาติ...........ได้เตือนไปว่า.......ระวังมันจะยิงเอานะ...............ผมไม่กลัวมันหรอกพี่.....คือคำยืนยัน


นานสามสี่เดือน คิดถึงเขาทีไรก็ไปหาทุกที กินข้าเหนียวและส้มตำ(มังสะวิรัต)ทุกครั้งไป......เราชอบเหมือนกัน


หลังจากเสร็จสิ้นการแข่งขันที่ไร......ก็เอาเสื้อที่ระลึกไปฝาก


เขาเล่าเรื่อง “นั้น” ทีไร ก็เตือนเขาทุกครั้ง..................ระวังมันจะยิงเอานะ


ครั้งสุดท้ายช่วงต้นเดือนพฤศจิกายน เขามาหาที่บ้านพร้อมด้วยคู่ชีวิตและน้องสาว เขาอยากได้จักรยานเสือภูเขาและเครื่องปั่นอยู่กับที่ Cyclosimulater ก็เลยจัดหาให้ ช่วงที่นั่งปรับนั่งประกอบจักรยานและเครื่อง Cyclo อยู่ ปากก็คุย มือก็ทำ นี่คือความสัมพันธ์ปฏิสัณฐานที่มีต่อกัน ไม่ว่าที่บ้านผม หรือ ที่ไร่เขา


พอเล่าเรื่อง “นั้น” ให้ฟังที่ไร........ก็จะเตือนเขาไปทุกครั้ง............ระวังมันจะยิงเอานะ


เขาบอกว่า.........ผมไม่กลัวมันหรอกพี่.........ถึงมันทำ มันก็ไม่รอด เพราะได้ร้องกับผู้ใหญ่ในบ้านเมืองตามกระทรวงต่างๆเอาไว้แล้ว..............เอ้อ........ระวังหน่อยก็แล้วกัน เพราะมันเตือนด้วยการวางยาหมาคุณตายไปสามตัวแล้ว


ตั้งใจไว้ว่า กลับจากโดฮาจะเอาเสื้อยืดที่ระลึกการแข่งขันชิงแชมป์ประเทศไทยที่ทำรูปลายใหม่ไปให้ที่ไร่เหมือนที่เคยทำ


แต่แล้วเช้าวันที่ 1 ธันวาคม ช่วงเตรียมตัวจะไปช่วยงานไตรกีฬาที่โดฮา เอเชี่ยนเกมส์ ก็ได้รับข่าวร้าย


เขาถูกอุ้มหายตัวไป ทิ้งให้ไฟสปอร์ตไลท์หน้าบ้านเปิดสว่างจ้า สนามหญ้าหน้าบ้านมีรอยเลือดปนมันสมอง และปลอกกระสุนตกอยู่


ใจหายวาบ.........โธ่น้องรัก มันทำกับคุณจนได้


ขอให้วิญญาณจงไปสู่สุคติเถิด.......ธเรศ สดสี น้องรัก คุณเป็นคนดีเกินไป คุณกล้าหาญเกินไป คุณเสียสละเกินไป


หากคุณก้มหัวให้เขา เข้ากับเขา หลับตาปิดหู ไม่สนใจ มันจะทำอะไรให้มันทำ ชาติบ้านเมืองจะเสียหายอย่างไรไม่เกี่ยว


คุณก็คงไม่ตาย..................นับแต่นี้ไปเราจะไม่ได้พบกันอีก


หลับให้เป็นสุขเถิดน้องเอ๋ย คุณหมดภารกิจ หมดหน้าที่แล้ว........ปล่อยให้คนอื่นเขาสานต่องานในหน้าที่นี้ต่อไป


เพราะประเทศชาติเป็นของพวกเขาด้วย


ไม่ใช่ของคุณคนเดียว

ครั้งหนึ่งที่จอมบึง

สถิตย์ทั่ว....แต่ชั่วดี.....ประดับไว้ในโลกา